Historia
Dom Boży i brama nieba
sobota, 15 listopada 2008 01:52

foto  Na początku ubiegłego wieku – w Obornikach Śląskich – odbyło się poświęcenie katolickiego kościoła pw. Św. Jadwigi (dzisiaj Najświętszego Serca Pana Jezusa). W czasie uroczystości nad wejściem głównym do świątyni parafianie umieścili napis: „Tu jest dom Boga i brama nieba”. Uwidaczniał on głębokie przekonanie, że kościół jest nie tylko wyjątkowym elementem miejskiej architektury, ale przede wszystkim przestrzenią do spotkania człowieka z Bogiem – miejscem świętym. Dlatego jubileusze poświęcenia świątyń są uroczyście obchodzone.

  Historia „domu Bożego” przy ul. Trzebnickiej, gdzie obecnie gromadzi się wspólnota pw. Św. Judy Tadeusza i Antoniego Padewskiego, ma nieco bardziej złożoną historię. Mimo tego, że pierwsza Msza Święta została w nim odprawiona 25 lat temu, to 13 października świętowano jubileusz stulecia.
Kościół ten został bowiem wzniesiony i przeznaczony do sprawowania kultu przez chrześcijan – ewangelików. Dopiero wydarzenia, które dokonały się na przestrzeni dziesięcioleci sprawiły, że służy on dzisiaj jako dom modlitwy dla katolików. Dlatego też obchody jubileuszowe miały charakter ekumeniczny. 

  Centralnym punktem tego wydarzenia było nabożeństwo ekumeniczne, które zgromadziło obornickich katolików i ewangelików mieszkających obecnie w Niemczech, ale mających swoje korzenie właśnie w Obornikach Śląskich. Wspomnianemu nabożeństwu przewodniczyli: Pastor Alfred Beuse i Ksiądz Proboszcz Franciszek Jadamus. Wspólne słuchanie Słowa Bożego i śpiew będący uwielbieniem Boga, były wyraźnym znakiem chrześcijańskiej i międzynarodowej jedności.
W słowie powitalnym Ksiądz Proboszcz powiedział: „Ten dzisiejszy jubileusz to nie tylko historia świątyni, historia sakralnej budowli. To coś więcej. W ten kościół wpisana jest przede wszystkim historia człowieka tej ziemi, historia jego wzlotów i upadków, historia jego tęsknot i zmagań, historia wysiedleń, poniewierki, zagubienia i cierpienia. Historia żywych ludzi, którzy zamieszkiwali i zamieszkują tę piękną obornicką ziemię. Tych sprzed i tych po. Taka sama. Dlatego oni – dawni i obecni – tak dobrze się rozumieją.
Głoszący jubileuszowe kazanie Pastor Beuse, powołując się na treść Psalmu 84, mówił o tęsknocie za rodzinnym domem – Obornikami. Podkreślił, że to uczucie towarzyszy również obecnym mieszkańcom, którzy również zmuszeni zostali do opuszczenia swojej małej ojczyzny.
Nabożeństwo miało piękną oprawę liturgiczną, o którą zadbała miejscowa służba liturgiczna i muzyczną, którą przygotowali przedstawiciele rodziny Knappe – potomkowie ostatniego obornickiego organisty.

  Obecni i dawni oborniczanie spotkali się dzień wcześniej w miejscowym domu kultury, gdzie mieli okazję do lepszego poznania się i zacieśnienia wzajemnych więzi.

  Obchody jubileuszowe zostały zorganizowane przy wzorowej współpracy z przedstawicielami władz samorządowych

więcej zdjęć -> galeria 

 
Historia Parafii
sobota, 15 listopada 2008 00:25

Read more  Według najstarszych znanych dokumentów, w XV w. istniał już w Obornikach kościół, bowiem postawiony na jego miejscu w 1624r. nowy budynek zastąpił poprzedni, jednonawowy, drewniany, który miał mieć wówczas już 320 lat, czyli musiał być wybudowany prawdopodobnie około 1300r.

  Nowy obiekt był szeroki i długi na 8m i nie miał wieży. Obok niego stała dzwonnica wybudowana w 1607r. W tej formie dotrwał do początku XX w. Znajdował on się na terenie dworskim, przy obecnej ul. M. Skłodowskiej-Curie. Jeszcze przed trzydziestu laty podczas prac ziemnych natykano się tam na szczątki ludzkie z najstarszego cmentarza przykościelnego.

  Podczas rozwoju ruchów protestanckich na Dolnym Śląsku kościół rzymskokatolicki został przejęty przez ewangelików. W 1726r. budynek znacznie rozbudowano, ogólną liczbę dusz gminy ewangelickiej, razem z wiernymi z odległych nawet miejscowości, oceniano bowiem już wówczas na 1 800 osób. Po ekspertyzach stanu obiektu, na początku XX w. zadecydowano o wzniesieniu nowego kościoła. Budowę sfinansowano z publicznej kolekty, która z inicjatywy past. Alfreda Freyschmidta przez pięć lat była prowadzona w całej prowincji śląskiej, a dodatkowo została wsparta dotacją rodziny Schaubertów. Decyzję podjęto 4. marca 1906 r., a na miejsce budowy wybrano plac przy dzisiejszej ul. Trzebnickiej, na pograniczu Obornik Dolnych i Górnych. Plany opracowali architekci: Gaze i Bőttcher. Uroczystość położenia kamienia węgielnego odbyła się 17. czerwca 1907r. Budowa kościoła trwała ponad rok, a prace prowadził mistrz budowlany Richter z Trzebnicy. Powstał budynek o długości 37m, szerokości 23m, o wieży wysokiej na 42m, na której umieszczono zegar z czterema tarczami z mechanizmem firmy Uhrenfabrik von Rochlitz z Berlina, wykonany przez obornickiego zegarmistrza Roberta Pfeiffera. Na hełmie wieży był 1,5-metrowy krzyż, a we wnętrzu wieży trzy dzwony o tonach: .f., .a., .c. Najstarszy z nich pochodził z 1607r., drugi z 1697r. i trzeci, ufundowany z okazji budowy nowego kościoła, z 1908r.
Budynek, o kształcie zachowanym do dzisiaj, łączy cechy wewnętrzne stylu neoromańskiego z zewnętrznymi stylu neogotyckiego. Wykonany został z cegły. Przewidziano w nim 800 miejsc siedzących. 550 na dole i 250 na emporach. Organy wykonała firma E. Wilhelm z Wrocławia. W ołtarzu umieszczono obraz ofiarowany przez Klarę Grapow: reprodukcję dzieła Antona van Dycka „Zdjęcie Chrystusa z krzyża”, a po obu jego stronach drewniane figury św. Jana i św. Pawła. 

Więcej…
 




Stworzone dzięki Joomla!. Designed by: Dandelion Theme  Valid XHTML and CSS.